สอนแม่เล่น “เฟซบุ๊ก-ไลน์” แต่ทักไปไม่เคยตอบ!! กลับบ้านไปเจอ “สมุดลับของแม่” รู้ความจริง…น้ำตาไหล

สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน เรื่องที่จะเล่าเป็นความประทับใจจนน้ำตาเราไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว เมื่อฉันสอนแม่เล่น facebook line เริ่มเรื่องก็คือ เราเรียนจบปุ๊บ พ่อก็มาเสีย ก็เลยได้ทำงานแถวๆบ้านอยู่กับแม่จนรับปริญญาก็ประมาณ 2 ปี หลังจากนั้นก้ไปทำงานที่เชียงใหม่ได้แค่ 2-3 เดือน กลับบ้านมานอนอืดรองาน จนได้งานในตัวเมือง ต้องเช่าหอ แต่ก็กลับบ้าน 2-3 ครั้ง/เดือน แต่เนื่องจากสัญญาทำงานแค่ 6 เดือนจะต่อหรือไม่ก็ไม่รู้? ซึ่งคิดว่าตัวเองอาจจะได้ไปทำงานที่อื่นอีก

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​โดยรวมแล้วเป็นคนที่สนิทกับแม่มากๆ ชอบคุยกัน โชว์เสื้อผ้า หรือว่าไปเจออะไร เที่ยวไหนก็จะเล่าให้ฟัง แล้วแม่จะเป็นห่วงมากๆ ซึ่งเราชอบเดินทางไปเที่ยวโน่นนี่นั่น ก็เลยคิดว่าถ้าให้แม่เล่นพวกเฟส ไลน์ จะได้ส่งรูป ส่งอะไรไปให้ดูตอนนั้นเลย เค้าจะได้ไม่เป็นห่วง **เราก็ให้ nokia แม่ จอใหญ่เล่นง่าย จัดไป … แม่ก็เล่นไป ดูเฟสเรา เฟสแฟนเรา เพื่อนมีไม่ถึง 10 คน 5555 แม่เป็น FC ลูกคนเดียว like ให้ตลอด เพราะเราบอกว่าดูแล้วต้องlikeให้เค้าด้วย ปกติไม่มีอะไร​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

จนช่วงที่เราจะไปทำงาน กทม. คือพักอยู่บ้านก่อนจะไปประมาณ 15 วัน เราก็ไปตลาดนัดกับพี่สะไภ้ปกติ พี่สะไภ้บอกเราว่า เห็นสมุดข้างโต๊ะเครื่องแป้งป่ะ สมุดจด ธ.ก.ส อ่ะ พี่ไปเปิดดูจะหาที่จดหนี้ปุ๋ย ยา แล้วไปเห็นแม่เขียนถึงอัม พี่อ่านไปยังซึ้งเลย ลองไปอ่านดู

พอกลับบ้านช่วงไร้ผู้คน เราก็แอบเอามาอ่าน น้ำตามันก็ไหลออกมาแบบไม่หยุด TT แม่พยายามเขียนทั้งที่สะกดถูกๆผิดๆ ลบแล้วขีดอีก เพราะพยายามที่จะพิมพ์ตอบเราหาเรา คุยกับเรา เยอะแยะไปหมด

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​แต่ที่ร้องไห้หนักมากเพราะแม่ไม่เคยได้พิมพ์ส่งหาลูกเลยแม้ประโยคเดียว ทุกอย่างยังคงอยู่ในสมุดเล่มนั้น แม่ดีใจด้วยนะ , กินข้าวหรือยัง , เป็นกำลังใจให้ …..และอื่นๆอีกมากมาย ทุกวันนี้เช้ามาทำงานก็จะรายงานแม่ มาทำงานแล้วจ้า พร้อมถ่ายรูปส่ง ไปไหน กินอะไรก็ส่งไปตลอด แม่ก็เลยมาเฝ้า Line แทน ถ้าหายไป1วัน จะต้อง Line มาถาม ไม่ลายมาเลย 555 ทวงรูปด้วยนะ FC ลูกตัวจริง แต่ถึงจะมีโซเซี่ยลเราก็ไม่เคยหยุดคุยกัน โทรคุยกันทุกคืนก่อนนอน นอกจากวันไหนเราทำ OT แม่จะไลน์มาบอก วันนี้แม่ไม่คุยนะแม่นอนแล้ว สติกกอร์ 1 ตัว ติ๊ด! ^^ ที่สำคัญเราก็กลับบ้านไปหาแม่แทบทุกเดือนนะ ไม่ก็ช่วงหยุดยาว จองตั๋วแต่ต้นเดือนเลย *** ยังไงเจอตัวเป็นๆก็อุ่นใจกว่า

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​สุดท้าย อยากฝากถึงคนที่อยู่ไกล ทำงานไกล เดี่ยวนี้เปิดกล้องคุยกันได้แล้ว โทรหาพ่อแม่ท่านบ้าง ลองถามท่านว่าจะลองเล่นไหม? เฟส ไลน์ เพราะจริงๆแล้วพ่อแม่ก็อยากใกล้ชิดลูกทุกๆเวลา ใช้โซเซี่ยลผสานความรัก ไม่ใช่ทำลายความรัก

ขอบคุณที่อ่านเรื่องเล่ายาวๆนี้นะค่ะ

ขอบคุณความรักจากแม่

สำหรับคนที่มาทำงานต่างจังหวัดหรือต้องจากบ้านไปไกล ยังไงก็อย่าลืมคนที่รออยู่ที่บ้านคุณพ่อคุณแม่ คุณตาคุณยาย พวกท่านยังคงรอวันที่เราจะกลับไปบ้าน เพราะฉะนั้น จงหาเวลาว่างไปเยี่ยมท่านบ้าง ไปอยู่กับท่านบ้าง ก่อนที่จะสายไป

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *